Ik doe mee aan mijn eerste prestatieloop van dit
jaar, ben herstellende van de ziekte van Pfeiffer en heb maar één streven: mijn
rondbuikige collega's P. en W.
voorblijven - al moet ik daarvoor halfdood de finish overstruikelen.
Daarnaast moet het natuurlijk ook leuk en gezellig zijn, wat misschien
niet helemaal verenigbaar is met halfdood de eindstreep halen. Gelukkig is
de trainingsomvang die mijn beide collega's erop hebben zitten
omgekeerd evenredig met hun lichaamsomvang, zodat ik me niet al te veel
zorgen maak.
Foute planning
Er staan vijftienduizend mensen klaar om te gaan lopen, waarvan de laatsten
pas starten als de winnaar alweer op weg naar Kenya is. Ik bedenk een
kwartier van te voren dat ik nog naar de wc moet. Er staat een rij, maar als
iedereen een beetje opschiet, moet ik nog op tijd in mijn startvak
terechtkomen. Niemand schiet op. Wat die mensen allemaal doen in dat hokje
kan ik alleen maar raden, maar ze hebben er ontzettend veel tijd voor nodig.
Op een gegeven moment wordt de tijd wel erg krap. De overgebleven mensen in
de rij vóór mij hebben allemaal startnummers van 10.000 of hoger en
starten nog lang niet, dus ik vraag zo vriendelijk mogelijk of ik vóór
mag. Het mag. Alleen de laatste twee jongens sputteren tegen, maar gaan om
als ik ze een pilsje beloof na afloop in Humphrey's. Ik ren naar mijn
startvak (ben ik meteen warmgelopen) en kom nog net met een paar minuten
speling aan.
In de Herestraat
De start. Ervandoor. Het voelt meteen goed. Ik heb me voorgenomen om op een
hartslag van rond de 180 te lopen, dan forceer ik niks, want normaal kan ik
een 10 km lopen op een gemiddelde hartslag van 185. Ik heb ingeschat dat ik
waarschijnlijk een tijd van 35 minuten kan lopen, maar zie al gauw dat ik
gemakkelijk een wat hoger tempo kan volhouden. Ik haal een collega in, ik
haal een wandelmaatje in, ik haal nog een collega in, en nog één. Een
andere collega juicht mij toe. Binnen de kortste keren bevind ik mij in de
Herestraat, waar ik ooit boven een schoenenzaak woonde. Hier wordt het wat
voller, een vent achter mij geeft mij een duw, waardoor ik tegen mijn
voorganger duikel, ik roep sorry, de vent achter mij niet, maar ik loop zo
lekker dat ik mij maar 3 seconden erger.
Aan
de drank
Daar is de Vismarkt al. Ik vergeet helemaal om te lachen voor de
finishfoto,
druk het stopknopje van mijn Polar te laat in en weet dus niet exact hoe
lang ik er over gedaan heb, maar zie wel dat ik veel en veel beter heb
gelopen dan ik ooit had durven hopen (32:26 blijkt later). Een persoonlijk record is het
niet bepaald,
maar een dieptepunt al helemaal niet. Vanavond ben ik kapot, maar dat maakt
niet uit: mijn dag kan niet meer stuk.
PS Collega's P. en W. komen pas aan als ik al aan mijn tweede drankje in
Humphrey's bezig ben.
Aan
de drank