Dit is een wat afwijkende Griekenlandreis: ik heb namelijk niet liggen bakken op zomerse
stranden, maar heb door herfstbossen gestruind en genoten van een overvloed aan
appels, tamme kastanjes en
paddestoelen. De luchten waren niet elke dag
knalblauw, maar in plaats daarvan scheen er een zacht en gefilterd
herfstlicht en was het landschap niet uitgedroogd maar weelderig groen. En de meeste toeristen waren alweer weg, waardoor het overal
heerlijk rustig was.
Reisgegevens
Periode: 14 tot en met 22 oktober 2006 Soort reis: georganiseerde wandelreis Organisatie: SNP Accommodatie: hotelletjes Bezocht: de dorpjes Kala Nera, Vyzitsa, Miliès, Aghios
Ioannis, Makranitsa en Portaria (alle op het
schiereiland Pilion); het eiland Skopelos; Thessaloniki Weer: rond de 18° C, d.w.z. wat kouder dan normaal;
zonnige dagen afgewisseld met bewolkte; een enkele bui; prima
wandelweer
Een overvloedige appeloogst
Pilion: een onbekend schiereiland
Geen mens die ik vertelde waar ik met vakantie heen ging, had ooit van
Pilion gehoord (ikzelf ook niet trouwens), dus hierbij even een
topografielesje: Pilion ligt aan de oostkust van Midden-Griekenland,
ongeveer even ver van Athene als van Thessaloniki. Het is bedekt met dichte,
weelderige bossen en was in vroeger eeuwen zo ondringbaar dat de Turkse
bezetters er nooit vat op hebben kunnen krijgen. De meeste dorpen lagen
destijds een eindje het binnenland in, omdat ze anders een te gemakkelijke
prooi voor zeerovers waren. Die onveilige tijden zijn allang voorbij, maar
Pilion is nog wel steeds groener, bosrijker en rustiger dan veel andere
streken in Griekenland. Mooie oude huizen staan er ook.
Boven: oud herenhuis in Vyzitsa
Boven: één van de talrijke minikapelletjes langs de weg
Onder: typisch Piliondorpje, met op de achtergrond de zee, die door het
zachte herfstlicht ongemerkt in de lucht over lijkt te gaan
Van Demeter naar Sint Dimitrios
Godsdienst speelt nog steeds een grote rol in het leven van de meeste
Grieken. Het pantheon van Zeus en Hera is inmiddels vervangen door een groot scala aan
heiligen, die de Grieken gunstig proberen te stemmen door bijvoorbeeld
minikapelletjes ter grootte van een forse brievenbus voor hen in te richten.
Overal langs de weg kom je ze tegen, inclusief een plengoffer in de vorm van
een flesje frisdrank.
Ook is het platteland bezaaid met kleine kerkjes. De bouwstijl is
bijna altijd heel eenvoudig, maar de ikonen zijn vaak fraai. Je kunt er een
kaarsje opsteken dat heerlijk naar bijenwas ruikt. De schitterende
kraaltjeslampen, het overvloedige goud van de ikonen, het kaarslicht en de
kleine afmetingen van de ruimte geven aan zo'n kerkje een hele bijzondere en
intieme sfeer.
Schilderachtig Skopelos
Vóór de kust van Pilion liggen de Sporaden, een groene eilandengroep.
Wij verbleven de laatste dagen op Skopelos, in het gelijknamige plaatsje.
Zoals je hieronder kunt zien is Skopelos een plaatje. De poes is één van
de vele zwerfkatten en -honden die er in Griekenland op straat rondlopen. De
katten zijn meestal schichtig en op een afstand, maar de honden zijn meesters in het inpakken
van malle toeristen zoals ik. Meteen al op de eerste wandeling ging er een vrolijk
zwartbruin hondje met ons mee; in Aghios Ioannis, aan de kust, kregen we
gezelschap van een ontzettend lieve
hond die niet schooide, maar je tijdens de lunch langs de weg alleen maar
van een afstandje aankeek (werkte perfect), en op Skopelos stond er een grote
aanhalige hond voor onze hoteldeur die blij meeliep naar de andere kant
van het eiland. Ik vond ze allemaal even lief.
