Eigenlijk helemaal geen interessante marathon voor het verslag, want niks bijzonders te melden: gewoon mooi weertje (zonnig, maar net
niet te warm; beetje wind, maar niet hinderlijk), prachtige route (vooral
het stuk langs de Amstel) en een aangename sfeer (relatief weinig publiek,
maar de mensen die er stonden waren wel erg enthousiast). Gemakkelijk
gelopen, heel constant, heel ontspannen, na afloop nog lekker fris, hoewel
de benen natuurlijk wel pijn deden.
O ja, en de eindtijd:
mijn vorige record met maar liefst een kwartier verbeterd en een tijd
neergezet van 3:43:09! Zestiende geworden van de 111 die in de categorie Vrouwen
45-50 de marathon hebben uitgelopen.
Kortom, een wer-ke-lijk fan-tas-tische marathon.
Bedankt, al die mensen die mij vanaf de kant hebben toegejuicht en
toegeklapt, en vooral die mensen die mij als vrouw tussen voornamelijk
mannen nog eens in allerlei talen extra aanmoedigden. Jullie waren geweldig.
vrijdag 14 oktober - 8,23 km in 44:01
De laatste training vóór de marathon: het is een
windstille, zwaarbewolkte ochtend, al bijna helemaal licht. Ik doe de eerste
6,5 km op marathontempo, mede om mijn voetsensor, die net voorzien is van
een nieuwe batterij, nog even bij te ijken langs de hectometerpaaltjes aan
het Hoendiep. Hij geeft circa 0,6% teveel aan, wat zo goed als perfect is.
Daar kan ik aanstaande zondag wel op afgaan, als ik de ijkfactor nog iets
bijstel.
Het echte werk zit er nu op en zondag zullen we zien wat het allemaal heeft
opgeleverd. Het blijft ontzettend spannend, zelfs al is dit inmiddels mijn
derde marathon.
woensdag 12 oktober - 10,56 km in 53:45
Ik heb mijn lesje geleerd gisteravond en ga nu de
deur uit gewapend met: (1) bandje met rode knipperlichtjes om mijn
rechterbeen, (2) reflecterend hesje over mijn hempje en (3) hoofdlampje.
Het hoofdlampje ga ik alleen opdoen op stukjes buiten de bebouwde kom, maar
ook zonder dat zie ik er tamelijk idioot uit. In Niekerk passeer ik twee
pubermeisjes die luid giechelen als ik langsren. Misschien heeft het niks
met mij te maken, pubermeisjes giechelen immers voortdurend als ze met zijn
tweeën zijn, maar ik zou me ook rot giechelen als ik 16 was en mezelf
voorbij zag komen. Honderd meter verderop staat echter een groepje
lagereschoolkinderen en daar hoor ik oprecht enthousiast: "Hé, wat een
leuke lichtjes". En terug in mijn eigen dorp word ik ingehaald door een fietsende mevrouw die mij toeroept dat ze me niet
uit mijn concentratie wil halen, maar toch even kwijt moet dat ik zo'n
schattig lichtje om heb. Ik raak natuurlijk onmiddellijk wel uit mijn
concentratie, zwabber prompt naar het midden van de weg, maar word hier toch
wel vrolijk van. Opgewekt kom ik thuis en constateer dat ik dezelfde afstand
als gisteren ruim een minuut sneller heb afgelegd. Toppie! in de woorden van
mijn collega.
dinsdag 11 oktober - 10,55 km in 54:54
Als ik 's avonds even na zevenen op marathontempo
de deur uitren, is het nog behoorlijk warm en licht. Nog geen half uur later
is het donker en een heel stuk afgekoeld. Ik loop langs het Van
Starkenborghkanaal, een route waar ik regelmatig op zondagochtend loop, maar
nooit bij donker, en doe nu de enigszins verontrustende ontdekking dat er
geen enkele lantaarnpaal staat. Met andere woorden: ik loop in het
stikdonker. Ik heb wel zo'n bandje met knipperende rode lichtjes om, zodat
ik in ieder geval zichtbaar ben, maar zelf zie ik niet veel en de
automobilisten die ik tegenkom raken kennelijk ook een beetje confuus van
die rode knipperlichtjes aan de linkerkant van de weg. Verscheidene doen hun groot
licht aan om te kijken wat voor fenomeen zich daar voortbeweegt, met als
resultaat dat ik verblind raak, per ongeluk de berm in ren en net niet het
kanaal in plons. Morgenavond maar een andere route kiezen en mijn
hoofdlampje opzetten.
Omdat het zo donker was, heb ik niet zo goed kunnen controleren of ik wel op
marathonhartslag liep, maar thuis blijkt dat ik dat perfect en heel constant
gedaan heb. Dat betekent dus dat ik inmiddels een goed gevoel voor dit tempo
heb ontwikkeld en dat het
me relatief gemakkelijk afgaat. Is dat even goed nieuws.
zondag 9 oktober - 20,28 km in 1:56:30
Vergeleken met een week geleden gaat het vandaag
redelijk flitsend, dat wil zeggen, niet echt helemáál fantastisch, maar
wel bijna zoals het ongeveer een maandje terug ging. Het ziet er koud
uit buiten, dus ik kan lekker mijn mooie nieuwe shirt met lange mouwen aan,
maar ontdek al gauw dat het veel warmer en benauwder is dan het lijkt en die
lange mouwen kan ik zowat meteen opstropen. Ik loop weer langs mijn
favoriete landweggetje, waar vandaag veel grote honden wakker zijn, die
ontzettend waaks doen, maar gelukkig wel alleen op eigen erf. Ik zou toch
niet graag aangevallen worden door die enorme bouvier die als een idioot
tegen mij tekeer gaat. Zijn hek staat open en hij kan mij zo een stuk uit
mijn been bijten als hij daar zin in heeft, maar blijft netjes op zijn erf.
De laatste kilometer versnel ik nog even en deze leg ik in 4 minuten en 40
seconden af. Voldaan kom ik thuis. Als ik in de spiegel in de hal kijk, zie
ik dat al die ontelbare kleine vliegjes waar ik onderweg hele wolken van ben
tegengekomen allemaal tegen mijn hals en voorhoofd zitten geplakt, alsof ik
een zeldzaam soort uitslag heb, of reusachtige meeëters.
vrijdag 7 oktober - 8,23 km in 44:45 met 6
sprintjes
Ja, ja, alwéér sprintjes. Ik zit midden in de
zogenaamde afbouwfase en mag geen al te lange afstanden meer doen, maar moet
in plaats daarvan deze week extra aan mijn snelheid werken. Het gaat al wat
beter dan dinsdag, want dankzij de dope heb ik weer wat slaap ingehaald en
begin ik me weer een beetje mens te voelen. Het is een beetje mistig
vanochtend. Best sfeervol voor een oktoberdag.
woensdag 5 oktober - intervaltraining
Ik ga op eigen houtje intervallen doen langs het
kanaal: dat loopt lekker recht en het is er nooit erg druk met auto's. Ik
loop heel sloom 20 minuten in en ga dan 4 keer 6 minuten snel met slechts 2
minuten hobbelpauze. Na de tweede interval keer ik om en ervaar ik ineens
dat ik wind tegen heb. Tempo zakt prompt in, totdat ik ontdek dat
tegen de wind in lopen veel gemakkelijker gaat als je je paslengte wat
groter maakt. Goh! wat je allemaal nog niet kunt leren op je oude dag.
dinsdag 4 oktober - 11:15 km in 59:42 met 8
sprintjes
Ik zit onder de dope (slaappillen van mijn
huisarts) en begin de marathon nu weer een beetje te zien zitten. Deelname
aan de 4 mijl a.s. zondag heb ik voor alle zekerheid maar afgezegd, zodat ik
nu een collega op de wachtlijst blij heb gemaakt, die - als ik pech heb - er
onder mijn naam 52 minuten over gaat doen en twaalfduizendste wordt J Ik
loop een heel behoorlijk rondje met 8 sprintjes die niet bijster snel gaan,
maar dat hoeft ook niet persé. Als het maar niet weer zo allerbelabberdst
gaat als zondag.
zondag 2 oktober - 24,17 km in 2:28:26
Het begint eentonig te worden, maar ik heb alweer
veel te weinig slaap gehad gehad en word wakker met een aanzienlijk hogere
hartslag dan normaal. Tijdens het lopen vertaalt zich dat meteen in een
belachelijk tempo (slak), maar na ruim een half uur begint het wel beter te
gaan. Ik heb een prachtige route uitgekozen: een rustig bochtig weggetje met
veel houtwalletjes, bomen en oude boerderijen. In het begin en helemaal aan
het eind krijg ik een paar buien op mijn kop, maar verder is het heerlijk
weer. Na 18 kilometer begint mijn tempo weer in te zakken en de hartslag te
klimmen. Als ik thuis komt, voelt het alsof ik 34 kilometer heb gelopen in
plaats van 24. Waar moet dat heen?
vrijdag 30 september - 8,23 km in 45:29 met 7
sprintjes
Ik ben nu echt aan het afbouwen: maar een heel
klein rondje vandaag en morgen zelfs helemaal niks. De sprintjes gaan wat
beter dan dinsdag, maar ik heb inmiddels een chronisch slaaptekort en ben
nog steeds langzamer dan een paar weken geleden L.
Overdag heb ik de hele tijd de neiging om op de bank in slaap te vallen en
's nachts ben ik om 3 uur alweer wakker. Belachelijk gewoon.
woensdag 28 september - intervaltraining met de
loopgroep
Na het gebruikelijke inlopen, wat een beetje
chaotisch gaat, omdat we ineens een enorme aanwas van nieuwe leden hebben en
eigenlijk als groep te groot zijn geworden, gaan we anaerobe drempeltraining
doen volgens onze trainer. Dat houdt in dat je eerst een grote ronde vlot duurlooptempo doet, dan een kleinere ronde wat sneller en vervolgens een nog
kleinere ronde op echt hoog tempo. Ik doe dat een keer of drie en loop na de
tweede herstelronde weg van de gezellige mensen met wie ik de eerste rondes
loop, omdat zij tijdens het herstel wandelen en ik me te luchtig heb
gekleed nota bene (dat komt ongeveer 1 keer in de 5 jaar voor) en goed in
beweging moet blijven om niet teveel af te koelen. Nu denken ze natuurlijk
dat ik een verschrikkelijke fanaat ben, terwijl dat best meevalt. Ik ben
slechts een matige fanaat.
De knie houdt zich uitstekend.
dinsdag 27 september - 10,97 km in 59:58 met 7
sprintjes
Het gaat alweer beter met de knie, zo goed dat ik
er zelfs een serie sprintjes tegenaan gooi. Waanzinnig snel gaan ze niet,
maar mijn snelle vezels zijn er wellicht toch weer een piepklein tikje
sneller door geworden.
maandag 26 september - 11,27 km in 58:10
Ik heb de lange duurloop van gisteren geheel aan
me voorbij laten gaan, om mijn knie de kans te geven te herstellen. Dat is
een goede beslissing geweest, want hij/zij (is knie m of v?) voelt zich
vandaag een stuk beter en wil er wel weer voorzichtig tegen aan. Ik besluit
om te proberen hoe hij/zij zich (na een eindje rustig inlopen) gedurende een
kilometer of 10 in marathontemp houdt en warempel: het gaat goed.
Alleen afloop heb ik wat last, maar de pijn zakt vrij snel weer weg.
zaterdag 24 september - Joustermerkeloop over 10
km
Het is een slopende werkweek geweest, ik heb (ja,
nog stééds) last van slaaptekort, maar omdat het woensdag zo lekker ging,
denk ik dat mijn eerste officiële wedstrijdje best aankan. Het is een klein
loopje, met weinig deelnemers, geen chipregistratie, een onduidelijke route
(diverse rondjes, die net iets van elkaar verschillen, door saaie nieuwbouw
en rond een bedrijventerrein) en weinig publiek. Niet bijster inspirerend,
maar aan de andere kant hoef je hier niet bang te zijn dat je over de andere
deelnemers struikelt.
Alhoewel ik goed heb ingelopen, voel ik meteen dat de benen stroef gaan.
Mijn tempo ligt echter uitstekend en de hartslag blijft relatief laag, zodat
ik dit goed vol moet kunnen houden. Toch gaan de benen niet echt fijn. Na
nog geen 4 kilometer begint mijn oude knieblessure onverwacht op te spelen -
niet zo erg dat ik er niet mee kan doorlopen, maar het leidt wel af. De pijn
wordt erger en ik ga twijfelen: moet ik doorlopen omdat ik op een geweldig
tempo zit met een verwachte eindtijd van ruim onder de 47 minuten of kan ik
beter uitstappen om mijn knie te sparen? Na 5,4 km besluit ik om voor de
marathon te kiezen en lief te zijn voor mijn knie: ik houd er mee op. Bah,
wat is dit ongelooflijk frustrerend. Ik speld snel mijn startnummer af en
frommel het in de zak van mijn korte broek, alsof ik er niet meer bijhoor en
slechts een toevallige voorbijganger in hardloopoutfit ben. Uiteindelijk heb
ik 5,4 km in precies 25 minuten gelopen, waar ik best trots op mag zijn,
maar op dit moment baal ik alleen maar. Wat een afknapper.
woensdag 21 september - intervaltraining
Er is vanavond geen training, dus ik ga samen met
een vriendin op eigen houtje intervaltraining doen: eerst rustig inlopen en
dan vier keer 6 minuten op 10 km-tempo met slechts 2 minuten herstel. Het is
zwaar, maar de benen gaan lekker, zodat ik mijn wedstrijdje van aanstaande
zaterdag helemaal zie zitten.
dinsdag 20 september - 13,2 km in 1 :12:38
Mijn benen voelen de eindeloze kilometers van
zondag nog wel (vooral de spieren aan de achterkant stribbelen een beetje
tegen), maar ik ben voldoende hersteld om een rondje Zandumerweg te doen.
Het is een schitterende nazomeravond, met zo nu en dan een bescheiden wolkje, een langzaam
afdalende zon en een temperatuur van 18°. Het
licht is getemperd, veel mooier dan in hoogzomer, hier en daar ruikt het
naar gemaaid gras, en eigenlijk zou ik willen dat ik eeuwig zo door zou
kunnen lopen.
zondag 18 september - 35,55 km in 3:29:43
Zo, vandaag doe ik mijn laatste en langste lange
duurloop. Ik twijfel of ik het wijdse Hogeland op zal gaan of door het
coulissenlandschap in het zuidwesten zal gaan hobbelen. Ik kies voor het
coulissenlandschap en de houtwalletjes. Het is een grauwe grijze dag, met
een zwaar wolkendek, maar het blijft droog en er staat weinig wind, dus ik
heb niks te klagen, behalve dan dat 35,5 km toch wel heel erg ver is. Ik tel
de kilometers af ("nog maar 16 - nog maar 16 - nog maar 16 ...")
en leid mezelf af met hoofdrekenen ("nog maar 33,3%"). Mijn tempo
zakt langzaam in, maar ik bereik toch nog redelijk fris mijn voordeur.
zaterdag 17 september - 8,23 km in 45:51
Het waait gelukkig een stuk minder hard, maar ik
heb nog steeds slaaptekort en echt lekker gaat het niet. Ik ben de afgelopen
twee weken eerder langzamer dan sneller geworden. Ai! daar gaat mijn
droomtijd L.
vrijdag 16 september - 16,51 km in 1:32:08
Ik slaap al sinds mijn reis naar Alaska slecht
(wat wil je, met een tijdsverschil van 10 uur) en de afgelopen twee nachten
heb ik wel heel erg beroerd geslapen. Tel daarbij nog eens een harde wind en
het moge duidelijk zijn dat ik er niet veel van bak vandaag. De temperatuur
is trouwens goed: lekker koud, maar die harde wind, maakt het wel erg zwaar.
Van alle kanten zie ik dreigende luchten voorbijzeilen, maar echt regenen
doet het pas tijdens de laatste kilometer, dus dat valt weer mee.
woensdag 14 september - intervaltraining met de loopgroep
Een nieuwe locatie voor de training: het plein
vóór het stadhuis. Volgens onze trainer is het daar 's avonds altijd heel
rustig, behalve natuurlijk uitgerekend vanavond, want er is een of andere activiteit in het
aanpalende zalencentrum en de auto's rijden af en aan. Dat wordt dus al
sprintend slalommen tussen de auto's door. We gaan van hele korte
intervallen naar wat langere en tijdens één van de hele korte haal ik
eventjes een topsnelheid van 19 km per uur, wat dus wil zeggen dat ik nú al
Paula Radcliffe enkele momenten bij kan houden, in plaats van pas over een paar
jaar, zoals ik gisteren nog dacht. Alweer een mijlpaal!
dinsdag 13 september - 8,23 km in 45:10 met 6
sprintjes
Ha! de benen zijn weer helemaal hersteld en
vergeleken met zondag gaat het lopen verrukkelijk. Ik haal op mijn sprintjes
zelfs voor het eerst een toptempo van 17,5 km per uur. Nog een paar jaar
heel hard doortrainen en ik kan Paula Radcliffe over een afstand van
100 meter bijhouden.
zondag 11 september - 24,08 km in 2:16:41
O jee, bij de eerste passen in hardlooptempo merk
ik het al: mijn benen zijn nog hartstikke stijf en enigszins pijnlijk van
gisteren. Bevangen door de warmte als ik toen was, heb ik helemaal vergeten
om achteraf te stretchen en dat krijg ik nu op mijn brood. De stijfheid
wordt wel minder na een tijdje en de pijntjes ook, maar in plaats daarvan
worden de benen steeds zwaarder- en zwaarder - en nog zwaarder. De
laatste vier kilometer lijkt het wel alsof ik met houten benen loop. Eén
geluk: de hitte is voorbij en het is lekker bewolkt, dus mijn hartslag
blijft aangenaam laag.
zaterdag 10 september - Run
Winschoten (10 x 10 estafette)
Het is benauwd en minstens 22º C als ik rond 12 uur in de
startblokken sta. Ik verdedig de eer van mijn werkgever, we doen met 2 teams
mee, ik zit als enige vrouw in het snelle team, en dat schept aanzienlijke
verplichtingen. Ik ga me dus helemaal uit de naad rennen. De eerste lopers komen vanwege de warmte ruim boven hun
geprognosticeerde tijd binnen en ik vraag me af of de 49 minuten die ik heb
opgegeven niet veel te ambitieus is. Mijn snelste tijd ooit op de 10 km is
49:30 en toen was de temperatuur een stuk aangenamer, dus hoe kom ik
erbij dat ik nu nog sneller kan?
Enfin, ik ga er om 12:03 uur meteen flink tegenaan en houd op mijn Polar
(die vandaag toch wel zeer accuraat blijkt te zijn) goed het tempo in de gaten. Als ik
maar onder de 4:54 minuut per kilometer blijf, weet ik zeker dat ik in ieder geval
op een eindtijd onder de 49
minuten kom. Dat lukt tot mijn verbazing heel aardig, vooral in de eerste
kilometers, maar ik geeft toe: het is van begin tot eind zwaar afzien. Ik
zweet me een ongeluk, heb het benauwd en grijp dankbaar elke spons die me
wordt aangereikt.
Rond 7
km word ik ingehaald door de kopgroep van de EK 100 km: zij hebben er al 37
km opzitten, moeten nog 63, maar lopen me moeiteloos voorbij in een tempo van
ruim 15 km per uur. Zwaar hijgend,
zwetend, knarsend & piepend en helemaal paars aangelopen haal ik dan toch
eindelijk de eindstreep. Ik heb 47:43 gelopen! Ik kan het bijna niet
geloven, mijn snelste tijd ooit en dat bij zulk warm weer!
Ik
ben kapot, te moe om bij de eindstreep een bekertje sportdrank te pakken en
wil alleen nog maar zitten. Gelukkig is bij ons tafeltje een stoel vrij,
waar ik met een blikje zoete troep neerplof om uit te zweten. Na 10 minuten
ben ik alweer redelijk hersteld en kan ik de rest van de dag nagenieten van mijn PR.
vrijdag 9 september - 6,43 km in 35:46 met 6
sprintjes
Omdat er morgen een wedstrijd op het schema staat,
heb ik vandaag maar een kort loopje. Het is warm en benauwd weer, en dat
dreigt het morgen ook te worden, zodat de visioenen van een snelle tijd die
ik woensdag nog koesterde langzaam oplossen en ik weer met beide benen op de grond kom te staan.
woensdag 7 september - intervaltraining met de
loopgroep
In verband met de toch wel lange en warme loop van
gisteravond, heb ik me voorgenomen om het vanavond rustig aan te doen, maar
dat wordt natuurlijk weer niks: ik laat me meetrekken door de snellere
lopers en opstuwen door de mensen achter me, waarvan ik natuurlijk beslist
niet wil dat ze me inhalen.
Onze trainer heeft wat nieuws bedacht: we lopen eerst een klein rondje in,
gooien dan elk een dobbelsteen, en het cijfer dat je gooit bepaalt het
aantal rondjes dat je snel moet. Ik gooi prompt vijf en moet dus vijf
blokjes op uitslooftempo rennen en mag dan pas een rondje rustig hobbelen.
Daarna slaag ik erin om drie te gooien en als ik die drie snelle rondjes heb gehad, zijn we ook
zo'n beetje aan het eind van de training. Eigenlijk ging het heel goed,
zodat ik stiekem hoge verwachtingen ga koesteren voor de wedstrijd van
zaterdag.
dinsdag 6 september - 17,38 km in 1:40:58
Het is een hele warme avond, dus we gaan niet te snel. Ik loop
samen met een vriendin die voor dezelfde marathon traint als ik, maar een schema
van 12 weken heeft in plaats van 24, zodat we zelden overlappen in training
en dus zelden samen kunnen lopen. Maar vanochtend hebben we dan toch op weg naar
het werk spontaan afgesproken dat we deze dinsdagavond met zijn tweeën gaan
trainen.
Het is niet alleen een hele warme, maar ook een hele mooie avond. We lopen naar het
westen en zien geleidelijk de zon rood worden en ondergaan, waarna het
meteen een graad of 2 afkoelt en de hartslag ook weer wat omlaag gaat. Als
ik om 9 uur thuis kom, is het alweer donker. Mijn armlampje doet het
gelukkig nog, na maandenlang ongebruikt in de kast te hebben gelegen, zodat
ik de laatste kilometers vrolijk flikkerend afleg.
zondag 4 september - 27,88 km in 2:27:51
Ik ben amper 100 meter onderweg of ik ontdek dat
ik mijn hemdje binnenste buiten aan heb. Al joggend trek ik het ding uit,
weer aan, en als ik nog aan het zoeken ben door welk gat mijn hoofd moet,
realiseer ik me dat ik de verkeerde kant oploop. Ik wil hier helemaal niet
naar toe, ik wil dáár naar toe. Ik maak rechtsomkeert en ontdek nu dat
mijn hemdje inmiddels niet meer binnenste buiten zit, maar
achterstevoren. Weer geworstel met armgaten tijdens het lopen, totdat ik er
eindelijk in slaag mijzelf fatsoenlijk aan te kleden. Als één van mijn
buren toevallig net uit het slaapkamer keek, heeft hij/zij vast even een
leuk moment gehad.
Vandaag staat er op het programma bijna 5 kilometer rustig inlopen en daarna
23 kilometer op marathontempo, wat ik vertaal met marathonhartslag. Mijn
dure snelheidsmeter geeft een onwaarschijnlijk hoog tempo aan, waaruit ik
afleid dat het ding de kluts kwijt raakt als je in een ander tempo overgaat,
want bij het inlopen gaf-ie nog dezelfde afstand aan als de
hectometerpaaltjes langs de weg. Uit latere metingen langs andere
hectometerpaaltjes blijkt inderdaad dat het ding bij marathontempo te
optimistisch is. Jammer, het is daardoor lastig om een realistische eindtijd
voor 16 oktober in te schatten. Toch maar eens bij Polar klagen.
Stelletje prutsers.
zaterdag 3 september - 8,24 km in 44:20 met 7
sprintjes
Vanochtend staat er een kort rondje met
100-meter-sprintjes-voor-de-snelle vezels op het programma. Ik heb
experimenteel en geheel wetenschappelijk verantwoord een tijdje geleden
vastgesteld dat 39 dubbele passen in sprinttempo met mijn korte
beentjes een afstand van ongeveer 100 meter opleveren. Goed tellen
dus: ... dertig, eenendertig, tweeëndertig, ... (alweer een dode muis op
de weg) ... vierendertig, vijfendertig, zesendertig ... ("Goedemorgen"
tegen man met hond en krant) ... achtendertig, negenendertig. En ik haal
voor het eerst een topsnelheid van 17 kilometer per uur! Het is weliswaar
slechts heel kortstondig, maar toch.
vrijdag 2 september - 18,5 km in 1:41:00
Mist, nauwelijks wind, en een graad of 14: prima
loopweer voor een zomerse vrijdagochtend in september. Een stel opgeschoten
kalveren in de wei vindt dat ook en galopeert enthousiast hobbelend een
eindje met mij mee. Mijn benen voelen nog wat zwaar aan van de uitsloverij
op woensdagavond, maar over het tempo ben ik toch aardig tevreden.
woensdag 31 augustus - intervaltraining met de
loopgroep
Het is de hele dag bloedheet geweest: om 7 uur 's
avonds is het nog steeds 27° C en voelt het volgens www.weather.com
als 28°C. Ai! dat wordt zwaar afzien en drank mee (sportdrank; de wijn in
de koelkast is uitsluitend voor het après-loopgebeuren). Gelukkig is het al
wat later in het jaar en gaat de zon halverwege de training onder, waardoor
de temperatuur draaglijk blijft. De marathonlopers krijgen de opdracht om 10
minuten op 70-80% te lopen, dan 10 minuten op 90% en dit serietje vervolgens
nog een keer te herhalen. We worden aangemaand om ons niet helemaal uit de
naad te lopen vanwege de warmte en worden vervolgens langs het kanaal
richting Grijpskerk gestuurd. Gaat lekker. Er gaan een paar mannelijke
lopers sneller, maar de rest van de groep loopt langzamer. Je uitsloven
samen met anderen gaat veel beter dan in je uppie en ik verbaas me erover
hoe snel ik toch nog ga bij deze warmte zonder dat mijn hartslag als een
idioot de hoogte inschiet. Na de training blijft mijn hoofd naar schatting
nog een minuut of 20 paars, maar het is inmiddels donker, dus who cares.
dinsdag 30 augustus - 14,1 km in 1:17:38
Ik heb deze week nog vakantie en kan dus 's
ochtends op mijn gemak een rondje gaan draaien. Het is zwaar bewolkt en
(nog) niet erg warm, wat mij goed uitkomt. Buiten het dorp ruikt het
heerlijk naar gemaaid gras. Ik ben nog een beetje wazig en loop halfdromend
langs landweggetjes en kanaaltjes en weilanden.
zondag 28 augustus - 30 km in 2:56:48
Eindelijk: ik heb weer eens een redelijke nacht
gedraaid. Wel om de haverklap wakker geweest, maar ik voel me stukken beter
dan de afgelopen dagen. De ergste jetlag lijkt nu over, dus ik besluit om er
maar eens lekker tegenaan te gaan, want het is een schitterende ochtend voor
een hele lange duurloop. Mijn vier logé(e)s slapen nog en ik sluip stiekem
door het huis om ze niet wakker te maken: de juiste kleren bijelkaar zoeken,
drinkflesjes vullen, briefje achterlaten wanneer ik mezelf weer terug
verwacht.
Het gaat zo fijn, dat de voorgeschreven 27 km er 30 worden - en ik
ben niet eens echt moe als ik thuis kom, waar mijn gasten gezellig zitten te
ontbijten. De kat had ik natuurlijk al eten gegeven voordat ik wegging, maar
de schat heeft in mijn afwezigheid zo overtuigend voor uitgehongerde
zielenpiet gespeeld ("maaauw! ik krijg nier nooit te eten! maaauw! ik val
van de graat!"), dat G. hem nog een keer brokjes heeft gegeven.
vrijdag 26 augustus - 14,14 km in 1:16:18
Ik ben nog steeds van daas van jetlag en
slaaptekort, maar de ruim 13 kilometer die ik na een kilometertje inlopen op
marathonhartslag afleg, gaan eigenlijk heel lekker. Fijn tempo wel, dat
marathontempo. Niet dat hijgerige afzien van de 10 km met de tong op je
voeten, maar wel het idee hebben dat je vlot doorrent. Wel jammer dat ik de
allerergste hoosbui van mijn hele hardloopcarrière over me heen krijg. Ik
voel me en zie eruit alsof ik in het zwembad ben gekieperd. Bij elke stap
zeggen mijn schoenen "swoesj-gloep" en het is zelfs zo erg dat een
bejaard echtpaar de auto stopt en mij een lift aanbiedt. Bikkel als ik ben,
bedank ik ze vriendelijk: natter dan ik ben kan ik toch niet meer worden.
donderdag 25 augustus - intervaltraining
We zijn weer thuis. Volledig daas van jetlag en
slaaptekort werk ik het intervalprogrammaatje af dat nog in mijn
hartslagmeter zit: 5 snelle stukjes van 5 minuten, met 3 minuten herstel.
Het lukt me nog net om op de bliepjes van mijn horloge te reageren, maar
verder gaat alles aan me voorbij. Of het koud of warm was, of het regende of
droog bleef: ik zou het werkelijk niet meer weten.
maandag 22 augustus, bij de Matanuska Glacier
(Alaska) - 13,68 km in 1:16:07 met 10 sprintjes
En als je denkt dat je nu toch echt wel het
mooiste hebt gehad, wordt het nog mooier. We kamperen op een zeer
primitieve, maar zeer ruim opgezette camping aan de voet van de Matanuska
Glacier, met spectaculaire uitzichten op de gletscher en de Matanuska River.
Vanuit mijn tentje onder de sparrenbomen kijk ik zo uit over de river en ik
voel me een bevoorrecht mens. Eigenlijk was ik van plan om vandaag uit te
slapen, maar ondanks de late avond met de nodige wijn en whiskey ben ik toch
weer heel vroeg wakker en besluit ik om deze vroege start te benutten met
een rondje hardlopen. Buiten is het helder, maar wel verschrikkelijk koud,
ongeveer een graad of 5. Met slechts een dun broekje en een hempje met
gaatjesshirt erover is dat wel erg fris. Optimistisch verwacht ik dat ik mezelf
vanzelf warmloop, maar mijn handen blijven ijskoud en na een uur zijn mijn
bovenbenen zo afgekoeld dat ik er zelfs geen gevoel meer in heb. Maar het
spectaculaire panorama dat ik vanaf de weg heb, maakt alles goed. Dankzij
het heldere weer zie ik niet alleen de gletscher in volle glorie, maar ook
de besneeuwde bergtoppen eromheen. Terug in de tent trek ik als een idioot
zo'n beetje mijn volledige garderobe aan om weer op te warmen en onze kok
heeft inmiddels de thee klaar, zodat ik na een half uur weer enigszins op
temperatuur ben.
vrijdag 19 augustus, bij McCarthy (Alaska) - 18,8
km in 1:53:50
Alweer een hele andere omgeving: we zitten midden
in Wrangel St. Elias National Park, omgeven door bossen, bergen, gletschers,
vennetjes en spiegelmeertjes. Je kunt hier alleen komen door uren over een
onverharde kiezelweg te rijden en dat is ook de enige route die ik kan nemen
om over te lopen. Wel wennen, zo'n oneffen ondergrond en erg hard gaat het
dus niet. Ik ben inmiddels de trotse bezitter van een heuse bearbell
en omdat ik door de bossen loop en er een klein kansje is dat daar ergens
een beer rondzwerft die ik liever niet wil verrassen, kondig ik mijn
aanwezigheid aan met het rinkelende belletje dat ik aan mijn korte broek heb
gespeld. Niettemin jaag ik een rugzakdragende wandelaar, die mij duidelijk
niet heeft gehoord en die ik van achteren voorbij loop, de stuipen op het
lijf. Zeker een beetje doof. Hopelijk hebben de beren hier een beter gehoor.
Gelukkig kom ik verder niets tegen dan enkele vogels.
woensdag 17 augstus, Tangle Lake (Alaska) - 21,25
km in 2:00:12
We zitten aan een meertje in toendra-achtig gebied
met verre uitzichten. Als ik echter om half zes naar buiten ga, is er van
die vergezichten niks over: het is hartstikke mistig en koud bovendien. Toch
maar erop uit en warempel, na een paar kilometer langzaam stijgen laat ik de
mist ineens achter me en kan ik volop van het landschap genieten. Vóór me
komt langzaam de zon boven de bergen uit en voordat ik het in de gaten heb,
ben ik al verder dan ik gepland had, zo mooi is het hier. De terugweg gaat
lekker vlot, want de weg daalt nu geleidelijk en ik moet moeite doen om niet
naar beneden te rollen. Geweldig voor de bovenbeenspieren: morgen lekker
spierpijn.
zaterdag 13 augustus, in the middle of nowhere
vlakbij Denali NP (Alaska) - 13,5 km in1:14:07
Inmiddels zijn we een heel stuk verder naar het
noorden gereden, midden in de binnenland. Gisteren was het knalhelder weer
en hadden we een weergaloos uitzicht op de besneeuwde top van Denali, ofwel
Mount McKinley, de hoogste berg van Noordamerika. Vanochtend is het zicht een
stuk minder, want de wind komt uit het noorden, waar meer dan 100 bosbranden
woeden, die zelfs op honderden kilometers afstand nog voor lichte
rookontwikkeling zorgen. Toch is het zicht goed genoeg om te ontwaren dat ik
tussen prachtige bergen en langs een schitterende rivier loop. De weg is
gelukkig niet al te stijl, maar intervaltraining over geaccidenteerd terrein
is toch een stukje uitdagender dan over het platte Groningse land. Wat zal
ik nu een sterke beenspieren krijgen.
donderdag 11 augustus, bij Seward (Alaska) -
12,27 km in 1:05:05
Ik ben alweer vroeg wakker: een goede gelegenheid
dus voor een rondje heen en weer naar Seward op marathontempo. Ik ben nog
niet eens de camping af of ik hoor het onmiskenbare geluid van een hond die
in volle galop achter me aan komt rennen. Ik schrik me wezenloos: binnen
enkele seconden ga ik aangevallen worden door zo'n beer van een sledenhond.
Ik zie de krantenkoppen al voor me: Domme Hardloopster Doodgebeten Door
Husky. Het enge beest blijkt echter de doodgoeie hond te zijn die ik
gisteravond nog uitgebreid heb aangehaald (een wonderlijke kruising tussen
iets van een pitbull en een labrador) en hij wil alleen maar gezellig met
mij meerennen. Hij gaat voorop lopen en kijkt de eerste tijd regelmatig even
achterom om te controleren of ik er nog ben. Na een tijdje vertrouwt hij het
wel en schiet hij zo nu en dan even van de weg om een konijn op te jagen.
Als ik halverwege ben en weer omkeer, rent hij trouw mee terug naar de
camping, waar hij me volgt tot mijn tent en vervolgens tot de deur van de
douche. Maar daar moet ik toch echt afscheid van dit fantastische loopmaatje
nemen.
dinsdag 9 augustus, bij Seward (Alaska) - 16,22
km in 1:33:08 met 8 sprintjes
Ik ben vroeg wakker en kruip al ruim voor zessen
uit mijn tent onder de sparrenbomen voor een rondje hardlopen vóór het
ontbijt. We kamperen aan een baai een paar kilometer van de vissersplaats
Seward en de enige route die ik kan nemen is de weg naar Seward. De weg zit
vol gaten, dus het is wel even opletten waar ik mijn voeten zet,
maar het spectaculaire uitzicht over de baai vergoedt alles. In Seward is
tot mijn stomme verbazing reeds volop activiteit: toeristenwinkels en
koffietentjes zijn al vóór half zeven open. Hoe is het mogelijk! Op de
terugweg zie ik de zon boven de bergen opkomen. Wauw! Het wordt ook meteen
een stuk warmer en het ziet er naar uit dat het weer een schitterende dag
wordt. Wie had gedacht: de hele tijd zon en veel warmer dan in Nederland. Al
die onwetende mensen die denken dat Alaska op de Noordpool ligt en permanent
bedekt is met een dikke sneeuwlaag geloven dit nooit.
vrijdag 5 augustus - 32,14 km in 3:11:14
Ik mag vandaag weer een heeele lange duurloop doen,
zo een waar ik de hele ochtend mee bezig ben. Buiten regent het: prima
loopweertje dus en zeker niet te warm. Zoals meestal op vrijdag gaat het
moeizaam. Het tempo ligt lager dan normaal en halverwege beginnen de benen
al zwaar te worden. In een ruim bemeten weiland is een stel paarden
solidair: ze rennen enthousiast het ene rondje na het andere, alsof ze voor
de Vier Mijl aan het trainen zijn. Vergeleken met die prachtige beesten loop
ik er maar onbeholpen bij en is mijn tempo ronduit stumperig.
dinsdag 2 augustus - 10,93 km in 56:14
Ik kan merken dat 21 juni alweer een eindje weg is: als ik om 5 uur
wakker word, is het nog bijna donker en als ik 25 minuten later vertrek, is
het nog een beetje schemerig.
Toch bijzonder, peins ik onder het lopen, normaal loop ik 's zomers niet
veel, vanwege de hogere temperaturen, maar nu ik mij heb voorgenomen om in
oktober een marathon te doen en dus wel moet, blijkt het allemaal ontzettend
mee te vallen. Ik heb tot nu toe nog maar één keer echt last van de warmte
gehad en verder heb ik dat kunnen omzeilen door regelmatig zó vroeg te
lopen, dat ik het amper aan andere mensen durft te vertellen, omdat ze dan
denken dat ik lang niet spoor. Terwijl die ultramatineuze lopen eigenlijk
mijn mooiste zijn geweest deze zomer. Ik zal ze missen.
zondag 31 juli - 21,08 km in 1:59:28
Buien. Harde wind. Slechts 14° C. En toch erop uit terwijl de rest van
Nederland nog ligt uit te slapen.
In twee aangrenzende weilanden staat een
grote kudde pinken en een groep paarden unaniem met de kont naar de wind,
wat op dat moment precies de richting is die ik uit loop, zodat het net
lijkt of ze zich met zijn allen speciaal zo hebben opgesteld om naar mij te
kijken. Even voelt het alsof ik aan een loopje meedoe en er een hoop
publiek in de vorm van koeien en paarden langs de kant staat. Wat een
mallotige ideeën kun je toch al lopend krijgen.
Op een groene schuur bij een driesprong staat met enorme letters
geschreven "Niels, ei luf joe". Welke puber zou daar achter zitten
en wat zou Niels daar van vinden? Vermoedelijk geneert hij zich dood.
Bijna aan het eind van de loop kom ik zowaar de eerste mens tegen: mijn
vriendin Katharina die net begint aan haar lange duurloop en enthousiast
naar mij roept.
zaterdag 30 juli - 10,83 km in 59:58 met 6 sprintjes
Het regent: geen lief zacht zomerbuitje, maar een
onversneden plensbui, die er echt zin in heeft en van plan is om nog tijden
zo door te gaan. Teletekst zegt: "Eelde, zware regen". De poes
steekt een paar keer een poot door zijn luikje, maar deinst elke keer
schielijk weer terug. Het is hondenweer! Lekker voor de sprintjes die
vandaag op het menu staan.
Ik kom onderweg geen enkele andere loper tegen, alleen een mevrouw met een
paraplu die twee vrolijke honden uitlaat. De honden hebben geen last van de
regen en ik ook niet. De sprintjes gaan goed: ik haal op mijn top een
recordsnelheid van 16,4 km per uur, en ben even heel trots op mezelf, totdat
ik bedenk dat de snelste marathonlopers wel 20 km per uur lopen en dat 42,2
km lang volhouden, terwijl ik er met heel veel moeite 16,4 uit pers over een
sprintje van 100 meter.
Thuis zit de poes in het halletje bij de voordeur te wachten op betere
tijden. Ik ben zo kletsnat dat ik een waterspoor achterlaat op het parket.
vrijdag 29 juli - 17,9 km in 1:40:46
Het is ook altijd wat: zit ik een week geleden nog
te zeuren dat het herfst is, vandaag is het zo klam en benauwd dat ik al
begin te zweten als ik de trap afslof. Ik hoef vandaag gelukkig niet zo ver, want Pfitz
gunt mij een rustig weekje. Het idee daarachter is, dat je het na een aantal
weken kilometervreten even wat rustiger aandoet, zodat je lichaam de
gelegenheid krijgt om allemaal extra spieren en snelle vezels enzo aan te
maken.
De zegeningen van het platteland: halverwege een idyllisch achterafweggetje
is de weg met touwen afgezet voor een grote kudde overstekende koeien.
Ze lopen in plukjes, dus ik schat van een afstandje dat ik tussen één van
die plukjes wel even snel onder de touwen door kan duiken. Mooi niet
natuurlijk, want er is bij elk plukje wel een koe die dwars op de weg stil
blijft staan en mij uitgebreid en intens belangstellend bekijkt en besnuffelt.
Ach, wat zijn het toch leuke beesten, koeien. Ze
hebben wimpers waar elke vrouw jaloers op is, hele lieve ogen en een
aandoenlijke natte neus.
Als ik thuis kom, ben ik net zo doorweekt van het zweet als vorige week van de
regen. Het enige verschil is dat nu mijn sokken tenminste nog droog zijn.
woensdag 27 juli - intervaltraining
Geen loopgroep de komende weken, in verband met de
vakantie. Wie nu denkt dat wij deze woensdagen verweesd op de bank zitten,
heeft het mis: wij kunnen best zelf een intervalprogrammetje afdraaien.
Samen met een vriendin die ook voor de marathon van Amsterdam traint, ga ik
er eens lekker tegenaan. Eerst rustig een kwartiertje inlopen en dan 5 keer
5 minuten flink snel, met 3 minuten herstel (dat rijmt).
Het is bewolkt maar benauwd, dus de intervallen hakken er goed in en hoe
paarser onze koppen worden, des te voldaner we ons voelen. Op de terugweg
komen we nog diverse lopers tegen die we niet kennen. Duidelijk beginners,
waar wij ons als marathonloopsters stiekem een beetje boven verheven voelen
(erg, hè? s.v.p. niet verder vertellen).
dinsdag 26 juli - 8,2 km in 44:48
Het is nog geen 6 uur a.m, maar Van Gelderen staat
alweer in de startblokken bij haar voordeur. Ik zie nog net mijn buurman de
hoek om fietsen - naar zijn werk? Jammer, ben ik niet eens de enige idioot
hier.
Vandaag is een saai loopje eigenlijk. Alles gaat lekker, de lucht blijft
eenvormig grijs, ik zie geen interessante dieren onderweg en ik maak
helemaal niks mee. Gewoon fijn gelopen.
zondag 24 juli - 25,60 km in 2:10:44
Vandaag moet ik van Pete
Pfitzinger 25,6 km lopen, waarvan maar liefst 19,2 km in marathontempo.
Pete is een Amerikaanse marathongoeroe en die 25,6 en 19,2 zijn natuurlijk 16 mijl en 12
mijl, maar slaafs en gezagsgetrouw als ik ben, kan ik mijzelf er maar
moeilijk toe zetten om van die rare getallen mooie ronde kilometers te maken.
Zo heeft iedereen wel wat.
Ik heb al de hele week tegen deze training opgezien, want ruim 19 km op marathontempo klinkt wel erg veel & zwaar en ik heb mijn
rondje daarom maar zo uitgezet dat ik in het laatste deel desnoods flink kan
afsnijden.
Goed, eerst maar eens 4 mijl rustig inhobbelen langs het Hoendiep. Als de
kilometerteller op 6,4 km staat, begin ik te versnellen, totdat ik op
marathonhartslag zit (ca. 30 slagen onder mijn maximum). Een beetje tot mijn
verbazing gaat het
heel lekker. En een heel eind verder gaat het nog steeds heel lekker. Niet
te geloven! ik loop
superdepuper en krijg prompt juichende visioenen van 16 oktober a.s. in Amsterdam
waar ik mijzelf op spectaculaire wijze mijn PR zie verpletteren. Dromen is
goed voor de mensch J
zaterdag 23 juli - 8,23 km in 46:00
Zaterdag is herstelloopjesdag, dus ik doe een kort
en rustig rondje vandaag. De wind is gaan liggen, maar de wolken zien er
verdacht donker uit. Toch blijft het bijna het hele traject droog.
Halverwege schiet plotseling even de zon tussen de wolken door. Het licht is
bijna oogverblindend helder, de wolken lijken twee keer zo donker en het
gras licht op alsof het radioactief is. Ik heb nog nooit zulke
onwaarschijnlijk groene weilanden gezien. Wat een moment - als ik nu thuis
lag uit te slapen had ik dat helemaal gemist.
vrijdag 22 juli - 22,76 km in 2:10:02
Eén blik uit het raam en ik zie het al: het
is nog steeds herfst in Nederland. Vandaag dus geen hemdje aan, maar een
stevig t-shirt met mouwen tot de ellebogen. Geen overbodige luxe, want ik
krijg alles over me heen onderweg: buitje, mot en plens. Al gauw voel ik de
bovenkant van mijn sokken nat worden en een tijdje later loop ik te soppen
in mijn schoenen. Geen droge draad heb ik nog aan mijn lijf. Maar het lopen
gaat heerlijk.
Gewoontegetrouw heb ik water meegenomen voor onderweg, want alhoewel niks
daarop wijst, verbeeld ik me nog steeds dat het momenteel zomer is. Net als
anders sla ik regelmatig een paar flinke teugen achterover. Na een kilometer
of tien word ik me ervan bewust dat ik dat beter niet had kunnen doen, want
ik zweet natuurlijk amper en het enige dat ik ermee bereikt heb is een volle
blaas die elke kilometer voller wordt. Op een gegeven moment wordt het me te
gek: ik duik op een stil plekje schielijk het struikgewas in en ben blij dat
ik op het platteland woon - ik zie mezelf namelijk niet midden in de stad
een steegje in duiken. De laatste 7 kilometer ben ik een stuk lichter en
loop ik een stuk lekkerder.
woensdag 20 juli - loopscholing en intervaltraining met de loopgroep
We hebben vandaag een lieve assistent-trainer die
voor geen goud wil dat wij overtraind raken en we krijgen heel verantwoord
loopscholing met triplings, skippings en versnellinkjes. Daarna gaan we in
de waterplantenbuurt blokjes lopen, maar niet te hard: 3 gemakkelijke
intervalletjes van 3 minuten met 1 minuut herstel, dan 4 iets snellere
intervallen van 4 minuten met een halve minuut herstel, en tot slot nog zo'n
serietje met drietjes. Gelegenheid genoeg dus om eens gezellig bij te
kletsen.
Eén van de buurtbewoners kan maar geen genoeg van ons krijgen. Elke keer
als we langs zijn hoekje komen staat hij ons bemoedigend toe te lachen naast
zijn fiets. Een ware fan.
dinsdag 19 juli - 10 km in 56:43
Het is in de loop van de middag ineens belachelijk
hard gaan waaien. Gelukkig staat er een eenvoudig herstelloopje op het
programma en hoef ik niet tegen de wind in een straf tempo vast te houden.
Meteen al op het stukje langs het Niekerkerdiep krijg ik de volle laag: het
is daar kaal, en recht tegen de wind in - zelfs een inhalende fietser kruipt
me slechts met moeite voorbij (oké, de inhalende fietser is een bejaarde
mevrouw met keurig permanentje, maar toch).
Maar ik moet niet zeuren: een groot deel van het loopplezier zit 'em in het
opboxen tegen en overwinnen van rotweer, geen zin, vermoeidheid en zere
benen - een gedachte die
ik natuurlijk vooral onderschrijf als ik thuis weer rustig op
mijn stoel zit, maar die me ook tijdens het lopen helpt om toch maar door te
blijven denderen. Elke keer als het hard waait of regent, vertel ik mezelf
dat ik waanzinnig stoer en sportief bezig ben en dat voorbijgangers helemaal
niet denken "wat een idioot", maar mij bewonderend nastaren.
Daarom sluit ik vandaag af met de woorden van triatlete Lynda
Wallenfels het: "There is joy in facing a tough challenge and
emerging victorious. Finish-line joy can make you feel invincible and a
perfectly executed race produces a jubilation level rarely legally
replicated. The smile inside can last for months. "
zondag 17 juli - 32,32 km in 3:06:49
Gisteren kon ik helaas niet lopen, omdat ik met mijn wandelclub op stap
ging, maar vandaag ga ik de schade flink inhalen, want er staat 32 km op het
programma. Ik ben vóór 5 uur al wakker en trek rond kwart over 5 de
voordeur achter me dicht. Dat slaaptekort haal ik vanmiddag wel weer
in. Qua route besluit ik vandaag om het mezelf gemakkelijk te maken: ik ga
gewoon het kanaal aflopen en als de teller rond de 16 km aangeeft draai ik
om en loop ik weer terug. Op deze manier moet ik ruimschoots de Friese grens
passeren en zie ik nog eens wat van mijn geboorteprovincie.
Het kanaal ligt er sprookjesachtig mooi bij. Er zweeft een lichte mist boven
het water en ook de weilanden zijn hier en daar letterlijk in nevelen
gehuld. Van de bomen aan de horizon zie ik alleen de toppen. Er is geen mens
onderweg op dit moment (zelfs de schippers slapen uit), maar de scholeksters
en de kieviten en en de grutto's en de kwikstaartjes zijn al volop in actie.
Vooral de scholeksters zijn leuk luidruchtig. Een eindje vóór de Friese
grens zie ik een clubje kraaien op de weg. Dat betekent een dood beest en ik
vermoed dat ze een rat aan het opruimen zijn, maar het is een konijn waarvan
alleen de voorste helft nog over is. Gatsie! een memento-mori-moment - en
hier moet ik straks nog een keer langs.
Na ruim 13 km loop ik Friesland binnen. Ik kom nu voor het eerst door
Stroobos en Gerkesklooster, waar in de 18de eeuw voorouders van moederskant
woonden. Enkele van hen waren schippers en hebben over dit kanaal gevaren
toen het nog Hoendiep heette en stukken smaller was. Erg interessant is dit
voorouderlijk stukje grond niet. Stroobos wordt gedomineerd door de lelijke
grote silo van een veevoederfabriek en Gerkesklooster begint met een
Rabobank en eindigt met een Fricofabriek, met daartussen wat naoorlogse
huizen, een P.C.B.S. (Protestantchristelijke Basisschool) en een
"Geref. kerk". Van de nijvere Cisterciënsers die hier in de
middeleeuwen neerstreken om het land te bedijken en te ontginnen geen
spoor.
Op de terugweg, niet ver nadat ik voor de tweede keer langs het kraaienmaal
ben gekomen, passeer ik een weitje waar zes wilde konijnen aan het spelen
zijn. Hopelijk missen ze hun dode broertje/zusje/neefje/nichtje niet al te
erg.
vrijdag 15 juli - 20,97 km in 1:58:14 met 8 sprintjes
Afgelopen maandag heb ik de hele dag in de tuin
gewerkt en jawel, daar heb ik nu nog steeds plezier van. Vooral de
hurkspieren en de liezen hebben het toen erg zwaar te verduren gehad, dat is
wel duidelijk. Mijn benen zijn minstens zo stijf als dinsdagochtend en
de soepele tred is ver te zoeken. Nu is het nog vroeg (ik ben om 1 minuut
voor zessen vertrokken), dus ik heb goede hoop dat het met loslopen vanzelf
beter wordt. Helaas, ijdele hoop, het wordt eerder erger. Na ruim 16 km
begin ik aan mijn versnellinkjes: sprintjes van 100 meter, waarvan de snelle
vezels in je beenspieren nóg sneller worden. Jammer genoeg zijn mijn snelle
vezels vandaag met vakantie, of ze zijn in staking, dat kan ook. In ieder
geval vertikken ze het. Het lukt me met veel moeite om te versnellen tot 13
à 13,5 km per uur, maar dat is het dan ook. Arme benen.
woensdag 13 juli - intervaltraining met de
loopgroep
Onze vaste trainer Gerrit is aan het recupereren
van een knie-operatie, maar gelukkig zijn enkele loopgroepleden in het
trotse bezit van een assistent-trainersdiploma en één van hen gaat ons
vanavond eens lekker afbeulen: we zien het al aan zijn vergenoegde grijns.
Het gedoe met triplings & skippings slaan we vrolijk over, we worden
meteen hard aan het werk gezet. Tot de tweede lantaarnpaal snel vooruit, één lantaarnpaal
langzaam terug, en dat tig keer, zodat we met de hele groep lusjes lopen die al gauw in de
war raken. Leuk gezicht voor de mensen die hier wonen; ik zie er twee in hun
tuin staan wijzen. Zelf word ik bijna draaierig van al die lusjes. Daarna
mogen we op de driesprong, waar het Hoendiep op het Van Starkenborghkanaal
uitkomt, gewone intervaltraining doen: 1 minuut snel naar het oosten, rustig
weer terug, 2 minuten snel naar het zuiden, rustig weer terug, 3 minuten
naar het westen, rustig weer terug en dat alles twee keer. Het noorden slaan
we over, want het mag dan warm zijn, maar niet zo warm dat we vrijwillig het
kanaal inlopen. Tenslotte heeft onze trainer nog een verrassing voor ons;
als we denken dat we afslaan naar de kleedkamers worden we het
spoortunneltje ingestuurd: zes keer heen en terug. Voordeel is wel dat het
après-run-wijntje zometeen extra lekker smaakt J.
dinsdag 12 juli - 11,02 km in 57:02
Ik ben idioot vroeg wakker en als ik dat na een
half uur nog steeds ben, besluit ik om dan ook maar idioot vroeg te gaan
lopen. Het is om 20 over 5 al wel helemaal licht en er zijn ook al mensen
onderweg. Op het kanaal varen zelfs twee vrachtschepen. Zouden die schippers
vóór de koffie in Duitsland moeten zijn? Mijn benen zijn nog niet zo
wakker als mijn hoofd, en het lukt me niet helemaal om snel genoeg te gaan
om marathonhartslag te bereiken, maar ik ben meer dan tevreden over het
tempo dat mijn benen wél aankunnen. Jammer dat ik hierna nog een hele lange
warme dag op kantoor moet zitten.
zondag 10 juli - 30,10 km in 2:57:36
Waarom wilde ik eigenlijk ook alweer geen
najaarsmarathon doen? O ja, omdat je dan in de zomer moet trainen. En waarom
wilde ik ook alweer niet in de zomer trainen? Ooo ja, omdat ik niet
tegen de warmte kan.
Als ik 's ochtends om kwart voor 7 vertrek is het nog heerlijk: strakblauwe lucht, amper
wind, prachtige vergezichten van weidse weilanden & kerkjes met
zadeltaktorentjes en niet te warm. Maar rond half 9, even voorbij het derde
zadeldaktorentje, gaat de zon er ineens ontzettend hard tegenaan. Hartslag
schiet omhoog, tempo schiet omlaag, hoofd loopt paars aan. Achter mij staat
een schaap heel hard te blaten en ik voel gewoon dat het beest mij uitlacht. "Dit is gekkenwerk," denk
ik. "Nee, dit is stoer," probeer ik positief te doen. De hartslag
blijft stijgen en het tempo blijft dalen. Ik ga extra drinken, want gelukkig
heb ik ruim sportdrank meegenomen. Hartstikke lekker, dat lauwe kleverige
spul L.
In deerniswekkend laag tempo en met een hartslag die bij een marathonwedstrijd
hoort, bereik ik mijn voordeur. Thuis sla ik eerst een lading spa achterover
en daarna zijn de boterkoekpunten, die ik nog van de verjaarsvisite van
gisteren over heb, aan de beurt. Fijn; al dat vet dat ik er net met veel bloed, zweet
en tranen heb afgelopen, zit er nu driedubbel weer aan.
zaterdag 9 juli - 10,22 km in 55:12
Verrassing: het regent. Maar tegen de tijd dat ik mij in mijn loopkloffie
heb gehesen is het alweer droog. Het lopen gaat ongeveer 124 keer beter dan
gisteren. Heerlijk. Zo moet het straks bij de marathon van Amsterdam ook
gaan.
vrijdag 8 juli - 19,11 km in 1:50:23 met 6 sprintjes
Het regent. Ik drentel wel een half uur slapjanuserig door het huis,
voordat ik eindelijk de moed opvat om naar buiten te gaan, waar ik
natuurlijk na 100 meter al moet constateren dat het ontzettend meevalt en
juist wel lekker is zo'n buitje. Mijn benen zijn zwaar en het gaat nog
moeizamer dan vorige week vrijdag, terwijl ik nu niet eens een doos bonbons
achter de knopen heb. Dan geef ik de schuld maar aan die twee bellen wijn,
waarmee ik gisteravond het weekend ingeluid heb.
Halverwege word ik opgeschrikt als ik ineens merk dat ik bijna een heel
klein bruin vogeltje had platgetrapt dat wezenloos op de weg zat. O jee, uit
het nest gevallen zeker en pa en ma in geen velden of wegen te bekennen,
want op zoek naar wormen voor hun kroost. Had ik nu moeten stoppen en in een
of andere boom moeten klimmen om het vogeltje veilig terug te zetten. Maar
welke boom? en ik kan helemaal niet klimmen. Met een licht schuldgevoel, dat
ik zo snel mogelijk probeer te verdringen, loop ik verder. Het is gelukkig
een achterafpad waar nauwelijks verkeer komt.
De lucht is trouwens mooi: weliswaar grijs en donker, maar wel in allerlei
schakeringen grijs.
Thuis word ik verwelkomd door mijn kat en moet ik weer aan het kleine
vogeltje denken. Hopelijk is hij weer opgepikt door zijn ouders en zit hij
nu lekker wormen te eten.
woensdag 6 juli - 1,5 uur intervaltraning met de
loopgroep
Eigenlijk is mijn loopgroep te gezellig. Ik ben
deze keer meer bezig geweest met lachen en bijkletsen dan met serieus
trainen. Nou ja, bij elke hobby hoort de pleziercomponent voorop te staan,
zo niet, dan is het een obsessie.
Gelukkig heb ik tegen het eind toch nog even twee keer een paar minuten op 5
tot 10 kilometertempo gelopen, zodat ik thuis dat glaasje wijn heb verdiend J
dinsdag 5 juli - 10,45 km in 0:54:51
Half zeven 's avonds: de donkere luchten zijn
weer overgetrokken en de zoveelste bui van vandaag lijkt bijna over. Tijd
voor een rondje langs het kanaal. Eerst een kilometer rustig inlopen, daarna
overschakelen op marathontempo. Waauw, dat gaat lekker, vooral de eerste
helft. De tweede helft gaat wat moeizamer (het moet tenslotte wel
geloofwaardig blijven), maar nog steeds goed. Getsie, daar vliegt het ene na
het andere vliegje mijn mond binnen. Kunnen die er geen rekening mee houden
dat ik vegetariër ben? De vliegen komen vast van die beeldschone goudbruine
koeien. Eentje staat geduldig haar kalf melk te geven en kijkt me
belangstellend en zeer lieftallig aan. Mijn gemijmer wordt echter wreed
verstoord door een uit het niets opdoemend knipperlicht. Een knipperlicht?
Verhip, dat lullige bruggetje over dat lullige kanaaltje waar 200 jaar
geleden de trekschuit doorvoer, blijkt open te staan. Wist niet eens dat dat
kon. Er tuft een recreatiebootje door. Ik ontwikkel ter plekke een
kortstondige aversie tegen recreatiebootjes, maar als ik na enkele minuten
door kan en weer op gang ben, is alles vergeven. In het dorp verwacht ik nu
dat ik ook de spoorbomen tegen zal hebben, maar dat valt mee.
zondag 3 juli - 28,11 km in 2:42:02
Vóór zeven uur ben ik deze ochtend al onderweg. Het is zwaar
bewolkt en een beetje benauwd, maar niet zo warm als ik gevreesd had.
Eigenlijk is het heerlijk weer voor een rustige duurloop.
Het is opvallend rustig onderweg; ik kom in al die 28 km geen enkele andere
loper tegen. Wel een paar honden die dreigend doen, maar goddank op enkele
meters afstand blijven. Verder zie ik tot mijn opwinding een grote
lichtbeige-bruine roofvogel op een paaltje. Volgens de vogelgids die ik er
thuis op nasla waarschijnlijk een buizerd. Mooi beest.
Ik ben zowaar goed in vorm vandaag; ik moet flink lopen om op de juiste
harstlag te blijven. Een teken dat ik nog steeds vooruit ga. De laatste 8 km
krijgen mijn benen het zwaar, maar ik probeer het tempo vast te houden, wat
aardig lukt.
zaterdag 2 juli - 10,03 km in 0:54:53
Vanochtend een lekker herstelloopje langs het
kanaal. Er is een viswedstrijd en de mannen met de hengels hebben alleen
maar oog voor hun dobber, dus gelukkig geen flauwe opmerkingen in de trant
van "Ze hebben 'm al".
vrijdag 1 juli - 19,00 km in 1:48:11 met 6
sprintjes.
Ik had gisteravond niet die doos bonbons moeten
leegeten. Sterker nog, ik had hem niet eens moeten kopen. Maar ja, er was
een stroomstoring op station Utrecht, het zou nog úúren duren voordat ik
thuis was en er was een Leonidaswinkeltje. Met als gevolg dat het vanochtend
zwaar gaat: chocola is helaas voor mij geen goede hardloopbrandstof. De 100
metersprintjes aan het eind willen al helemaal niet; elke volgende gaat
langzamer. Morgen beter. Mooi is het wel, onderweg, want het is mistig en
dat heeft wel wat.
zondag 16 oktober
2005 MARATHON VAN AMSTERDAM