Wie
denkt dat het in Afrika altijd en overal tropisch heet is, zal verrast
zijn te horen dat, terwijl in juli 2003 iedereen in Nederland lag te smelten bij
32° C, ik in Afrika rondwandelde bij een temperatuur van rond de 20° C
en dat ik 's avonds met een warme kruik in mijn donzen slaapzak kroop,
omdat het 's nachts in de bergen vroor. Bij het krieken van de dag zat er
dan een mooi laagje ijs op de tent.
Ideaal vakantieweer.
|
Reisgegevens
Periode: juli 2003
Soort reis: georganiseerde wandeltrektocht met 3
jeepsafari's; bagagevervoer door dragers
Organisatie: SNP
Accommodatie: lodges, vrij kamperen
Bezocht: Nairobi, Mount Kenya; Arusha, Tarangire NP,
Nogorongoro Crater NP, Lake Manyara NP, Kilimanjaro
Weer: overdag aangenaam, 's nachts in de bergen vrieskou
|
Wonderlijke
planten op Mount Kenya
We begonnen onze reis in Kenia, met een
meerdaagse wandeling naar de top van Mount Kenya. De plantengroei daar is
heel bijzonder. Er groeien reuzenlobelia's die me in niks deden denken aan
de schattige diepblauwe bloempjes in mijn tuin - en wat te denken van het
reuzenkruiskruid op de foto hierboven? Ook kun je op de hellingen van
Mount Kenya kuddes zebra's tegenkomen. Zelf heb ik ze daar niet gezien,
maar wel hun sporen en uitwerpselen. Veel andere wandelaars zijn we ook
niet tegengekomen. De Sirimon Trail, die wij volgden, was heerlijk rustig
en kennelijk niet uitgesproken populair, waarschijnlijk omdat er
onderweg geen hutten zijn.
 |
Maasai jongens in de Ngorongoro
Krater
|
Maasai
in mooie kleren
In Tanzania, onze volgende bestemming, zaten we grotendeels in het gebied van de
Maasai, een volk dat voornamelijk uit veehoeders bestaat en er nog steeds
een traditionele leefwijze op na houdt. Zowel de mannen als de vrouwen
zien er fantastisch mooi uit. De mannen dragen vrijwel altijd felrode
kleden en soms oranje of paarse, en de vrouwen gaan in allerlei kleuren
gekleed, hebben kaalgeschoren hoofden en dragen enorme sieraden in hun
oren en rond hun nek, gemaakt van heel veel kleine kraaltjes. Toch is het
leven voor de Maasai bepaald geen vetpot en de vraag is hoelang hun
levenswijze nog kan bestaan.
Dieren
van heel dichtbij
Voordat we onze volgende berg gingen bewandelen, was het tijd om aapjes te kijken in Tanzania. De
hoeveelheid en diversiteit van wilde dieren die je in de nationale parken
ziet, is ongelooflijk. De leeuwen liepen zo dicht langs de auto dat ik ze
had kunnen aaien als ik het raampje had opengedraaid. Overal zie je kuddes
zebra's. De giraffes kijken je van vlakbij nieuwsgierig en belangstellend
in de ogen. De aapjes gaan gewoon door met spelen, ruzie maken en elkaar
vlooien. Zelfs de schichtige antilopes blijven onverstoorbaar staan
grazen.
|
Klik op de foto's voor een vergroting. V.l.n.r.
olifanten,giraffe, aapje in het Tarangire NP
|
Zwevende
berg
Nadat
iedereen aan de hoogte gewend was geraakt op Mount Kenya en we van de
dieren hadden mogen genieten in de wildparken begon het zware werk weer: de
Kilimanjaro. We startten de wandelingen in het dorpje Londorossi, waar we
op het plaatselijke voetbalveldje kampeerden, mét kuilen en naast de
lagere school, waar de leerlingen ons waanzinnig interessant vonden. Het
allerleukste van de school was te zien hoe ze 's ochtends vroeg begonnen:
met een warming up. Alle leerlingen renden in klassenverband, in
schooluniform, achterelkaar een flinke ronde door het dorp onder het
zingen van een lied - mogelijk waren ze daarna al zoveel energie kwijt,
dat het weinig moeite kostte om orde te houden. Een ontzettend leuk
gezicht was het in ieder geval wel.
Elke dag kwam de prachtige besneeuwde top
van de Kili een stukje dichterbij, totdat hij bij wijze van spreken bijna
het hele beeld vulde. Al die tijd hadden we ook uitzicht op de
"tweelingberg" vlakbij: Mount Meru. Het allermooist was die toen
wij op een dusdanige hoogte zaten dat we boven de wolken zaten en Mount
Meru in de lucht leek te zweven (zie de foto hieronder).
Uitzicht op Mount Meru vanaf de
hellingen van de Kilimanjaro
Twintig
kilo op je hoofd
Wij vonden het eerst ook moeilijk te geloven, maar de
dragers in Tanzania droegen echt onze bagage op hun hoofd of in hun nek.
Op de foto hiernaast zie je ze tijdens de laatste afdaal-etappe in het
regenwoud, waar een goed pad liep; maar ook tijdens de steile beklimming
van de Baranco Wand, die weliswaar niet gevaarlijk was, maar waar wij wel
handen én voeten moesten gebruiken, balanceerden deze dragers met twintig
kilo op hun hoofd naar boven. Er is nooit een ongeluk gebeurd.
Hierboven kun je trouwens goed zien dat de
Kilimanjaro (en dat geldt ook voor Mount Kenya) op een klein gebied heel
veel verschillende vegetatiezones telt, wat vooral opvalt als je afdaalt.
Van een vrijwel kale alpiene zone met voornamelijk mos, kom je in
struikheide vegetatie, waarna de struiken overgaan in bescheiden bomen om
tenslotte te veranderen in een weelderig tropisch regenwoud met
gigantische varens, bloemen, enorme bomen en geheimzinnig gefilterd licht.
Je hoort een hoop vogels, maar ziet ze niet. Een geweldige afsluiting van
een prachtige reis.
|
