|
Peru zonder de Nazcalijnen, zonder Cusco en zonder Macchu Picchu: kan dat? Is er
verder nog wat te zien dan? Nou, reken maar. Als je in alle rust, zonder
hordes andere toeristen, wilt genieten van ongelooflijk mooie bergen, als
je geïnteresseerd bent in hoe de Inca's (dat wil zeggen hun nazaten) nu
leven, als je het niet erg vindt om je fors in te spannen en in de
vrieskou te kamperen, dan is de Cordillera Blanca een droombestemming.
|
Reisgegevens
Periode: juli-augustus 2002
Soort reis: wandeltrektocht met bagagevervoer door ezels
Organisatie: SNP
Accommodatie: pension; vrij kamperen
Bezocht: Lima, Huaraz e.o., Cordillera Blanca (rond de berg
Alpamayo)
Weer: overdag meestal droog en niet te warm, 's nachts erg
koud
|
De
wonderschone bergen van de Cordillera Blanca
In het centrale deel van Peru, met als uitvalsbasis het stadje Huaraz,
ligt de hoogste bergketen van het land: de Cordillera Blanca. Waarom deze
bergketen "blanca" (wit) wordt genoemd, blijkt wel uit de foto
hiernaast. Overal word je omringd door de besneeuwde toppen die aan een
berglandschap zijn grootste schoonheid geven. Hoogste top is de Huascaran;
met 6768 meter kan deze zich natuurlijk niet meten met de achtduizenders
van de Himalaya, maar als je adembenemend uitzichten ook genoeg vindt,
doet de Andes niet onder voor de Himalaya.
Omdat de Andes midden in de tropen ligt,
heb je zelfs op grote hoogte nog weelderige, exotische vegetatie. Voorbij
een bepaalde hoogte vind je er echter voornamelijk nog puna, gelig
vlijmscherp gras dat in grote pollen groeit en dat het dragen van korte
broeken bepaalt ontmoedigt.
 |
Arbeidsonrust in de Andes:
stakende bagage-ezel
|
Sommige
passen zijn zelfs een ezel te veel
In het gebied waar wij rondtrokken waren geen wegen, wel ezelpaden. We
liepen dus op onze eigen twee benen en hadden 25 ezels mee voor de bagage,
inclusief tenten en voedsel.
Dat deze ezels er bovenop een pas wel eens genoeg van kregen, kun je zien
op de foto rechts. Voor de zekerheid waren er ook twee paarden mee waar je
op mocht als je ziek, zwak of misselijk was. Hier werd dankbaar gebruik
van gemaakt. Zelf had ik me voorgenomen om de hele tocht op eigen kracht
te doen, maar helaas.... Ik ben de hele tijd snipverkouden met keelpijn
geweest, had daarom ondanks mijn halvemarathontraining regelmatig last van
flinke ademnood en zag de allerlaatste pas niet meer zitten. Toen mocht
ook ik een eind op één van de paarden, tot op ongeveer éénderde. De
rest heb ik voetje voor voetje samen met een solidaire reisgenote
afgelegd, door vrijwel iedereen ingehaald, ondanks onze hippische
voorsprong. Op de pas begon het te hagelen, maar ik was er tenminste en de
afdaling was een makkie. Het paard heb ik uitbundig omhelsd.
Zo zag het er bij
één van onze kampeerplekken uit -
helaas alleen met koud stromend water
Ingemaakt
Het is altijd grappig als je als toerist net zo'n bezienswaardigheid voor
de autochtonen bent als zij voor jou en je elkaar wederzijds aan kunt
gapen. Dat geeft toch iets meer gevoel van gelijkheid. In het gebied waar
wij rondtrokken, werd men duidelijk niet overspoeld door buitenlandse
reizigers en waren wij een interessante attractie, wat wel bleek toen we
een dorpje met een middelbare school binnenwandelden. Dat veroorzaakte
zo'n opwinding, dat de lessen werden stopgezet en er prompt een volleybaltoernooi
Nederland-Peru werd georganiseerd. Het zal wel geen verrassing zijn dat
Nederland ondanks enorm enthousiasme geheel werd ingemaakt - en dat zelfs
zonder dat ik meespeelde. Een paar dorpen verderop gingen we nog
een voetbalwedstrijd aan, maar ook daar mochten grootse inzet en verhitte
toewijding niet
baten: wederom een nederlaag. Onze spelers zullen eerst een intensieve
hoogtestage van verscheidene weken moeten doen, voordat ze zich op 4.000
meter zelfs maar met Peruaanse schoolkinderen kunnen meten.
Mode
Een attractie apart waren de hoeden in
het dorpje van Pisgobamba en omstreken. Werkelijk iedereen - van peuter
tot bejaarde, van schaaphoedster tot maïsverbouwer - droeg dezelfde
vaalwitte vilten hoed. Het aardige is dat men kennelijk ook in Andesdorpjes de individuele
toets belangrijk vindt, zodat elke hoed net weer anders geplooid was. Hierboven vind je dit principe fraai geïllustreerd door drie
modebewuste jonge Pisgobamba-inwoners.
 |
Verse sapjes op de markt van
Huaraz
|
Kleedjes
in Huaraz
Acclimatiseren vóór en bijkomen na de tocht deden we in Huaraz, een
stadje in de bergen dat veelal als uitvalbasis voor tochten in de
Cordillera Blanca dient. Hoewel de architectuur er met geen mogelijkheid
fraai of schilderachtig is te noemen, is het stadje zeer de moeite waard
vanwege de uitgebreide markt. Dat is namelijk waar tout Huaraz en
omgeving zijn spullen koopt en verkoopt en dat is waar je volop mensen
kunt kijken. De ene marktvrouw ziet er nog fraaier uit dan de andere. Er
zijn aardappelen in allerlei onwaarschijnlijke maten en soorten, er is
gele, witte, zwarte en roodbruine maïs en er zijn .......... kleedjes.
Eindeloos veel kleedjes in diverse maten en alle mogelijke felle kleuren.
Ik heb zelf de verleiding kunnen weerstaan, maar mijn reisgenoten waren
niet te stuiten en hebben er een dag lang stapels van in lopen slaan en
zitten nu thuis natuurlijk allemaal te genieten van hun vrolijk uitziende
tafels en dat nooit meer saaie stuk muur, terwijl het bij mij nog steeds
een duffe bedoening is.
Marktvrouwen in Huaraz
|
 |
 |
|
