Meedoen voor de gezelligheid
Twee jaar geleden liep ik hier bij zonnig, veel te
warm
weer mijn beste 10 km ooit in 47:43. Vandaag is het 17° C en bewolkt, met zo nu en
dan een beetje miezer, dus ideaal weer om mijn record te verbeteren .... als ik
tenminste niet die stomme voedselvergiftiging had gekregen en niet met
slappe benen rondhobbelde. Het heeft daarom weinig zin om voluit te gaan,
want dan ben ik minstens een week bezig om weer bij te komen, voor een
tijd die niks voorstelt. Mijn collega's en teamgenoten zijn allang blij dat
ik überhapt mee doe, want er zijn meerdere lopers uitgevallen omdat ze
ziek, zwak & misselijk zijn. Met andere woorden: er is geen enkele reden
om me al te erg uit te sloven. Ik maak er gewoon een leuk rondje van.
 De
wereldtop loopt ook mee
Het grappige van deze Run is, dat tegelijk met de estafette ook de WK, EK en
NK 100 km solo wordt gelopen, met deelnemers uit 30 landen, van Andorra tot
de VS, en dat je als sloffende recreant voortdurend wordt ingehaald door de
wereldtop op het gebied van ultralopen. Ik word al na 500 meter
voorbijgezoefd door een Japanner. En verdomd, twee kilometer verderop stuift
precies dezelfde Japanner me alweer voorbij. Allemachtig! Of nee, toch
niet, het zijn twee verschillende lopers: ze zien er identiek uit, maar
blijken verschillende startnummers te hebben. Later blijkt dat de
wereldbeker is gewonnen door een Japanner die bijna zeseneenhalf uur lang het
tempo van 3:50 min/km heeft volgehouden.
Triplex elanden
De inwoners van Winschoten en Heiligerlee (van de Slag Bij) hebben weer alles uit de kast
getrokken om er een beregezellig evenement van te maken. Hele gezinnen
zitten met bankstel en al onder parasol en partytent langs de route. Er is
live-muziek van het soort waar ik normaal van over mijn nek ga ( zanger met
volledig hoempapaorkest onder zijn toetsenbord), maar waar ik nu
ontzettend opgewekt van word. En er is door sommige straten zo te zien hele nachten doorgewerkt om
de trofee voor de fraaist versierde straat in de wacht te slepen. Wat mij
betreft gaat die naar de Elandhof: om de anderhalve meter staat een
handbeschilderd, gefiguurzaagd elandje, gehuld in triplex loopkleding, met
een triplexsponsje in aanreikhouding in een van zijn triplex voorpootjes. Fantastisch.
Halverwege hebben mijn benen een dipje, maar daar komen ze al vrij snel
eigenmachtig weer uit, zonder dat ik ze bemoedigend hoef toe te spreken.
Mijn eindtijd van 53:24 blijkt achteraf onder het gemiddelde van ons team te liggen,
zodat ik niet alleen hele leuke loop heb gehad, maar ook de tijd van ons
team nog enigszins opgevijzeld heb. Volgens mij heb ik nu wel een mueslireep
verdiend.
|
