|
Spitsbergen is een droombestemming, MAAR alleen voor
zonderlingen die geen problemen hebben met
temperaturen van even boven het vriespunt, zeer geïnteresseerd
zijn in wilde dieren, vogels fantastisch vinden,
gefascineerd zijn door minimalistische landschappen
en een flexibele instelling hebben. Ga niet op een
gewone cruise, want dan zie je zo goed als niks,
maar op een expeditiecruise, waarbij je dagelijks
van boord gaat met zodiaks en zo vaak mogelijk
wandelingen maakt. Aan wal gaan is niet altijd mogelijk: niet
als er een ijsbeer in de buurt is, en ook niet als
het mistig is, want dan zie je de ijsberen niet
aankomen. Er moet altijd iemand met een geweer
mee, en je mag tijdens de wandeling niet in je
eentje afdwalen. Berespannend.
|
|
Reisgegevens
Periode: 3 juli t/m 15 juli 2010
Soort reis: natuurrondreis per expeditieschip
Organisatie: Sawadee (voor het boeken) en Quark Expeditions
(voor de uitvoering van de reis zelf)
Accommodatie: hut op schip en hotels in Longyearbyen en
Oslo
Bezocht: Longyearbyen, Ny Alesund, Straat van Hinlopen, Nordaustlandet, diverse
fjorden aan (voornamelijk) de westkust.
Weer: in de zomer rond de 5 C, met 24 uur per dag licht; nauwelijks regen, veel mistbanken.
|
|
Sprookjesachtige
schoonheid in de Straat van Hinlopen
Het natuurschoon op Spitsbergen is zowel
minimalistisch als overweldigend en heeft iets
onaards. Vanaf het schip zie je op een bewolkte dag
of in een mistbank nauwelijks kleuren, alleen het
wit van de bergtoppen en gletschers en het grijs van
de toendra en de zee. Als de zon doorbreekt komt
daar plotseling een hele hoop blauw bij. IJkpunten
waarmee je de menselijke schaal kunt vaststellen
zijn er nauwelijks - slechts zo nu en dan een hutje
van de Sysselman, een soort gouverneur die namens
Noorwegen de eilandengroep bestuurt. Maar eenmaal
aan wal, op de toendra, komt het landschap uitbundig
tot leven, niet alleen met dieren maar ook met heel
veel kleine paarse, roze, rode, gele en witte bloemetjes. 
Eén
van de ontelbare toendrabloemetjes
Weerpraatje
Geen strandweer voor de
Spitsbergenganger. Helemaal in het noorden (we zijn
tot boven de 80°noorderbreedte gevaren) was het
iets boven nul, in het zuiden liep de temperatuur op
tot rond de 7° C. Toch viel de kou me mee: we
hadden weinig wind en de luchtvochtigheid was laag.
Wel voeren we regelmatig een mistbank in, waardoor
het uitzicht op het landschap ineens verdween. Aan
de andere kant zorgden juist hele kleine
plaatselijke mistbankjes voor ongekend mooie
effecten, zoals hieronder bij de Monacogletscher. 
Bij
de Monacogletscher, waar we drie witte dolfijnen
zagen
IJsberg
met drieteenmeeuwen en daarachter, in de mist, ons
schip
IJsberen
 |
De gelige vlek is nu opgestaan en blijkt
een ijsbeer te zijn
|
De eerste ijsbeer had ik zo over het hoofd
gezien. Die gelige vlek tussen de rotsen? Dat was
een ijsbeer? Jazeker, en die lag daar in de
energiespaarstand. IJsberen hebben 's zomers
nauwelijks voedsel, dus moeten ze net zo lang op hun
vet teren totdat de winter aanbreekt en er weer
robben onder het ijs verschijnen. Dat winterzeeijs
is trouwens een probleem, want er komt elk jaar
steeds minder van. Is dat erg dan? Ja, want aan de
onderkant ervan groeit een weelderige algentuin, die
de vissen en de schelpdieren voedt, die de robben
voeden, die de ijsberen voeden. Geen algen, geen
eten voor de ijsberen. Meer weten over de
overlevingskansen van de ijsbeer? Kijk dan op de
website van ICUN Polar Bear Specialist Group, de
organisatie waar één van onze gidsen (een
prominente ijsberenexpert uit Canada) ook lid van is. Blubber
Walrussen op het land doen alles in slow motion -
als ze iets doen. Wanneer ze in een hele
dynamische bui zijn, krabben ze hun buik met hun
flippers; ze willen ook nog wel zo nu en dan de kop
een eindje optillen om te kijken wat al die
toeristen met telelenzen aan het doen zijn, maar dan
heb je het wel gehad. Toch kan ik rustig een half
uur naar zo'n kluwen blubber kijken en gelukkig
kregen we die tijd ook.
Vogelstad
Tijdens de (ultrakorte) zomer stikt Spitsbergen
van de vogels. Zo groot is de vogelrijkdom op
bepaalde plekken dat horen en zien je soms vergaat. Wel eens
150.00 à 200.000 zeekoeten bij elkaar gezien? Je
weet niet wat je meemaakt: helemaal fantastisch. 
Alkefjellet,
met een zeekoetenbevolking ter grootte van de stad
Groningen: elk hoekje van de rotswand is bezet, de
lucht krioelt van de vogels.
De
kortbekzeekoeten van Spitsbergen hebben mijn hart
gestolen. Ze zijn niet alleen prachtig zwart-wit getekend met een elegant wit streepje langs de
snavel, ze doen aan pinguïns denken in de manier
waarop ze op hun nest zitten. En dan vliegen ze ook
nog eens heel aandoenlijk: hectisch fladderend, met
uit elkaar staande poten, waarmee ze lief-onhandig
op het water landen, en elke keer nét niet helemaal te
pletter slaan. Meer...
Een overzicht van alle vogels en
zoogdieren die we op reis hebben gezien vind je hier.
En ben je geïnteresseerd in een selectie van mijn
foto's op volle schermgrootte (circa 150 stuks)
stuur me dan via de link "Contact" bovenin
de rechterzijbalk een mailtje en je krijgt een
aanklikbare uitnodiging om mijn (niet-openbare)
webalbum op Picasa te bekijken.
|
