|
Mijn eerste wandelreis bracht
mij naar Cappadocië, een streek in het midden van Turkije, ver weg van
strand en zee. Het gebied heeft een hoop te bieden: een rijke, vaak
bizarre natuur (puntmutsen), een lange, boeiende historie (grotkerken,
onderaardse steden) en ongelooflijk aardige
mensen. Niet helemáál verwonderlijk dus dat we, ondanks de grote afstand
van de kust, niet direct de enige toeristen waren.
|
Reisgegevens
Periode: mei-juni 1993
Soort reis: georganiseerde wandelreis
Organisatie: Sindbad
Accommodatie: pensions
Bezocht: Ihlara Vallei, Selime, Derinkuyu, Cemil Köy,
Soganli Vallei, Shahineffendi, Tashkinpasha, Damsa Meer,
Mustafapasha, Ürgüp, Erciyes Dag, Avanos, Uchisar, Göreme,
Ibrahimpasha, Ortahisar
Weer: warm en droog
|
Boven: het landschap rond het dorp Uchisar, met zijn wonderlijke
rotsformaties in puddingkleuren en -vormen
|
Interieur van
één van de vele grotkerken in de Ihlara Vallei met schilderingen uit de vroeg-christelijke tijd.
|
|
Graffiti in de
kerk
Toch is Cappadocië niet verpest door
hordes in bussen en met videocamera's. Het meest kwam je elkaar nog tegen in de
tientallen kerken die
in de vroegchristelijke tijd, vóór de komst van de Turken, in de rotsen zijn
uitgehouwen en vaak met prachtige kleuren zijn beschilderd, zoals je op de foto
hiernaast kunt zien
Wees trouwens niet verbaasd als je tussen de vroegmiddeleeuwse schilderingen ook
graffiti aantreft van - aan de namen en data te zien - negentiende-eeuwse
Griekse hangjongeren.
Wonen in een grot
Als je geen zin hebt in cultuur en geschiedenis kom je in de Ihlara Vallei, waar
deze kerkjes liggen, ook met gemak aan je trekken. Hoewel het land economische
gezien arm is, is de rijkdom aan natuurschoon groot. De Ihlara Vallei
is een prachtig groene, idyllische kloof met een klaterend riviertje en zo nu
een dan een dorpje. Niet alleen kerken werden er uit de rotsen gehakt, ook
woningen. De meeste van deze grothuizen zijn inmiddels verlaten, maar er zijn
nog steeds verschillende bewoond. Ik ben op bezoek geweest bij een mevrouw die
zo'n grot woonde. Binnen was alles keurig vierkant uitgehouwen, compleet met
"ingebouwde" kastjes en ramen - helemaal niet wat je je bij het woord
"grotwoning" voorstelt - en het was er heerlijk koel. Het enige nadeel
was, dat de bovenste verdieping was ingestort en dus niet meer gebruikt kon
worden
Bizar
landschap
Het landschap van Cappadocië kun je gerust bizar
noemen. Op de foto hiernaast en hierboven kun je wel zien waarom. Zeer lang
geleden vond in dit gebied een enorme natuurramp plaats: de vulkaan Erciyes Dag
barstte uit op grootse wijze en bedekte een enorm gebied met gloeiende lava en
puin en as uit het binnenste van de aarde. Daarna deed de erosie zijn werk en
voilà: grotten en puntmutsen.
Het dorp
Selime, met 'puntmutsen' die op geheel natuurlijke wijze zijn ontstaan
De vulkaan op
De Erciyes Dag staat er tegenwoordig relatief vriendelijk bij als de besneeuwde bergtop
die overal over het landschap waakt. Hij is zelfs vrij gemakkelijk te beklimmen.
Toen wij er waren, stonden aan de voet van de berg tenten van de halfnomadische
herders, die 's zomers hun kuddes in dit gebied laten grazen en 's winters in
het dichtstbijzijnde stadje wonen.
Nogal genant was dat wij op dure bergschoenen
en dito professionele uitrusting moeizaam omhoog klauterden (en nog moeizamer
afdaalden), terwijl het jongetje uit één van de tenten lichtvoetig naar boven
huppelde op plastic sandaaltjes. Zelfs de puberdochters van onze Turkse gids
liepen fluitend naar boven, ongeveer zoals wij een wandelingetje over de Veluwe maken.
 |
|
 |
Nomadenvrouwen
aan de voet van de Erciyes Dag.
|
|
Schoolmeisjes in
Avanos,
die graag op de foto wilden
|
|
